วัดนี้สร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ.2419 สำหรับเป็นที่บำเพ็ญพระราชกุศลของพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ 5 เสด็จฯ แปรพระราชฐานมาประทับยังจังหวัดพระราชวังบางปะอิน จุดเด่นของวัดนี้อยู่ที่พระอุโบสถที่สร้างเลียนแบบโบสถ์ฝรั่งโดยใช้ศิลปะแบบโกธิก มีโดมหอคอยปลายแหลมตามอย่างวิหารสถาปัตยกรรมตะวันตก เหนือขึ้นไปประดิษฐานพระบรมสารีริกธาตุ มองเผินๆนึกว่าเราเข้ามาในโบสถ์คริสต์ แต่ต้องบอกตัวเองกับเพื่อนร่วมทางว่านี่คือวัดไทยนะจ๊ะ!

ผู้เขียนชอบสีชมพูที่ตัดกับสีเขียวบนฝาผนังของตัวอาคารหลายหลังภายในวัด บรรยากาศเงียบสงบเพราะเป็นเขตสังฆาวาส มีคนมาไหว้สักการะและถ่ายรูปพอสมควร (เรามาวันที่คนไม่ค่อยเยอะตามคอนเซ็ปต์เที่ยววันธรรมดา) เดินอยู่ที่วัดสักพักก็ข้ามฝั่งกลับมา หันดูเวลาอีกที อ้าว! 11 โมงกว่าแล้ว เลยต้องนั่งรถไปตามถนนเลียบแม่น้ำเจ้าพระยา ผ่านตลาดโก้งโค้ง เข้าสู่ตัวอำเภอเมือง และมาหยุดที่วัดพนัญเชิงวรวิหาร

ที่จอดรถที่วัดนี้กว้างขวางมาก มีทั้งในร่มและกลางแดด ห้องน้ำก็ใหญ่โต สะอาด ใครมาถึงก็ต้องเข้าไปไหว้หลวงพ่อโตหรือเจ้าพ่อซำปอกง ซึ่งเป็นพระพุทธรูปปูนปั้นปิดทองปางมารวิชัยที่มีขนาดใหญ่ที่สุดของจังหวัด สร้างเมื่อ พ.ศ.1867 ส่วนใหญ่คนมักมาขอพรเรื่องหน้าที่การงานให้ประสบความสำเร็จ ให้ได้เลื่อนขั้น หรือถ้าเด็กเล็กป่วยก็พามาจุดธูปเทียน อธิษฐานฝากตัวเป็นลูก ก็จะหายวันหายคืน

วัดใหญ่ฯ ที่ชาวบ้านมักเรียกกันนี้เป็นวัดที่มีความสำคัญทางประวัติศาสตร์มากที่สุด จุดสนใจของที่นี่ คือเจดีย์ชัยมงคล อนุสรณ์แห่งชัยชนะยิ่งใหญ่ที่ สมเด็จพระนเรศวรมหาราช ทรงรบชนะมังกะยอชวา พระมหาอุปราชของ กรุงหงสาวดี ผู้เขียนและเพื่อนๆพากันขึ้นบันไดไปชมทิวทัศน์มุมสูงรอบๆ ถึงจะมีลมพัดมาตลอด แต่ความร้อนก็ทำเอาต้องรีบถ่ายภาพและลงมาพักด้านล่าง ซึ่งโดยรอบเจดีย์จะเป็นกำแพงแก้ว แต่ไม่ใช่แก้วนะ เป็นกำแพงที่ก่ออิฐและนำพระพุทธรูปปางสมาธิมาประดิษฐานรอบๆ นอกจากนี้ยังมี วิหารพระไสยาสน์ ที่ปัจจุบันตัววิหารเหลือเพียงผนังที่ทำจากการก่ออิฐถือปูนเท่านั้น

เลตมาเป็นชั่วโมง คงต้องหาอะไรกินมื้อเที่ยงกันเสียที เราผ่านวงเวียน เจดีย์วัดสามปลื้ม ขึ้นสะพานปรีดี-ธำรง เลี้ยวเข้าถนนคลองมะขามเรียงไปที่ถนนบางเอียน เจ้าถิ่นที่มาด้วยกันพามาลิ้มรส ร้านก๋วยเตี๋ยวลอยฟ้านายดำเสนา สาขา 2  สักมื้อ

วัดนี้เป็นวัดเดียวของอยุธยาที่อยู่ในเขตพระราชฐาน เป็นวัดประจำพระราชวัง และเป็นต้นแบบวัดพระแก้ว จุดเด่นคือเจดีย์ 3 องค์เรียงตัวกันอยู่กลางวัด แต่ละองค์บรรจุพระบรมอัฐิธาตุของกษัตริย์และเชื้อพระวงศ์ เดินลงมาด้านทิศใต้ของวัดเป็นวิหารพระมงคลบพิตร ภายในเป็นที่ประดิษฐานพระพุทธรูปบุสำริดปางมารวิชัย สร้างในช่วงกรุงศรีอยุธยาตอนต้น ต่อมาในสมัยรัชกาลที่ 5 จึงมีการบูรณปฏิสังขรณ์ใหม่

แดดบ่ายร้อนเอาเรื่อง รีบเดินทางต่อไปยังวัดมหาธาตุ ตรงถนนชีกุน เลยดีกว่า วัดนี้เคยเป็นที่ประดิษฐานพระบรมธาตุใจกลางพระนคร และเป็นที่พำนักของสมเด็จพระสังฆราชฝ่ายคามวาสีอีกด้วย สิ่งก่อสร้างสำคัญ อาทิ พระปรางค์ เจดีย์ วิหาร ล้วนได้รับความเสียหายจากศึกสงคราม บางจุดก็มีการบูรณะ แต่ไฮไลต์ที่ใครผ่านไป-มาจะต้องแวะถ่ายรูป (ซึ่งรวมถึงพวกเราด้วย) ก็คือวิหารเล็ก ที่มีรากไม้แผ่รากขึ้นเกาะเต็มผนัง โดยรากไม้ส่วนหนึ่งได้ล้อมเศียรพระพุทธรูปไว้จนดูน่าอัศจรรย์

เดินถัดมาไม่ไกล จุดหมายคือ วัดราชบูรณะ เป็นวัดใหญ่และเก่าแก่มากที่สุดอีกแห่งของจังหวัด จุดเด่นที่เมื่อมองจากข้างนอกเข้าไปก็คือปรางค์ประธานที่ค่อนข้างสมบูรณ์ เพราะได้รับการบูรณปฏิสังขรณ์มาแล้ว ภายในมีภาพจิตรกรรมฝาผนังซึ่งผู้สนใจสามารถขึ้นบันไดเข้าไปชมได้

วัดนี้เป็นวัดเก่าแก่สมัย อยุธยา ตอนปลายในจังหวัดพระนครศรีอยุธยา เป็นวัดหลวงที่บำเพ็ญพระราชกุศลของพระมหากษัตริย์สมัยกรุงศรีอยุธยาเกือบทุกพระองค์ ทั้งยังเป็นสถานที่ถวายพระเพลิงศพพระบรมวงศานุวงศ์อีกด้วย จึงได้รับการปฏิสังขรณ์สืบต่อมาทุกรัชสมัย สิ่งที่น่าสนใจคือปรางค์ประธานตรงกลาง  ซึ่งยอดทำเป็นรัดประคดซ้อนกัน 7 ชั้น เป็นลวดลายงดงาม  ช่วงที่เราไปกัน ทางกรมศิลปากรปิดพื้นที่บางส่วนเพื่อบูรณปฏิสังขรณ์ แต่ก็ไม่ทำให้ความงดงามยามแสงสนธยาตกกระทบตัวเจดีย์ลดน้อยไปเลยสักนิด ยิ่งถ้าใครมาช่วงวันเพ็ญค่ำๆ รอถ่ายภาพองค์พระปรางค์กับดวงจันทร์บนท้องฟ้า ยิ่งงดงามจับใจมากๆ

จบทริปนี้ด้วยความประทับใจ ปักหมุดเที่ยวเรื่อยไปแบบไม่ซีเรียสกับตัวเองมากนัก ถือเป็นชาร์จพลังเอาแรงได้ดีอย่างหนึ่ง แบบนี้ทริปหน้าคงต้องจัดไปเร็วๆนี้แน่นอน